Waarom ik blijf investeren in mijn fotografie

Ons bezoek aan de Fearless Masters Conference 2026

Florence, vroeg in de ochtend. De stad is nog stil. Alleen het zachte geluid van koffiekopjes en voetstappen op steen vullen de straten.

Ik was niet in Florence voor een opdracht. Niet voor een bruiloft of voor een gezin. Ik was er voor een bezoek aan de Fearless Masters Conference. Een conferentie voor familie- en bruidsfotografen. Met ruim 200 fotografen uit 25 verschillende landen kwamen wij bijeen om elkaar te ontmoeten. Om te luisteren naar lezingen, met elkaar in gesprek te gaan en om te ontspannen.

De Fearless Masters Conference brengt dat samen. Het zorgt voor momenten waarin je merkt dat je niet de enige bent die blijft zoeken. We zijn met hetzelfde bezig, we hebben dezelfde vragen, dezelfde zoektocht en soms ook dezelfde twijfels.

Blijven leren is geen keuze

De momenten die ik fotografeer laten zich niet herhalen. Er is vaak geen tweede kans. Blijven leren zit voor mij niet alleen in techniek, maar vooral in hoe ik kijk. Hoe ik aanwezig ben. Hoe ik reageer op wat er gebeurt.

Tijdens de lezing van Rónan Palliser werd dat meteen duidelijk. Met humor, en onverwacht met Taylor Swift als kapstok, bracht hij iets naar voren wat vaak onder de oppervlakte blijft. Het zijn de dingen die niet uitgesproken worden, maar er wel zijn. Door zulke momenten te zien en vast te leggen, ontstaat er betekenis. Dat is precies wat ik als fotograaf wil leveren, beelden van grote waarde.

Samen leren en ervaren

Ik was hier niet alleen. Marieke, mijn vrouw, was mee. Tijdens opdrachten werkt ze regelmatig met me samen als assistent, content creator of tweede fotograaf. Ze kijkt anders dan ik. En dat helpt me om scherp te blijven.

Ook deze dagen beleven we samen. Ze woont veel van de conferentie bij, maar neemt ook haar rust waar nodig tijdens haar zwangerschap. Door hier samen te zijn, krijgt zij nog meer inzicht in wat mij drijft. In mijn liefde voor fotografie.

Naast de lezingen zijn er de ontmoetingen. Gesprekken met collega’s, nieuwe connecties, momenten die ontstaan zonder dat ze gepland zijn. Daar gebeurt minstens zoveel als in de zaal.

Wat ik zag en meenam

In de verschillende lezingen en sessies komen steeds dezelfde thema’s terug, ieder vanuit een andere invalshoek. Bij Denise Motz ging het over de belans tussen regisseren en registreren. Na haar eerste bruidsreportage had ze ervaren wat het is om niet te regisseren en wat dat voor waarde leverde voor het bruidspaar. Daarbij is bij haar één gedachte blijven hangen: dat alles wat je doet in je werkwijze moet bijdragen aan de waarde die je levert aan je klant. Niet omdat het hoort, maar omdat het iets toevoegt.

Tijdens een fotobespreking wordt duidelijk hoe verschillend we allemaal kijken. Hetzelfde beeld roept andere reacties op. Andere gevoelens. Andere interpretaties. Soms was ik het eens met de feedback, soms vond ik het ver gezocht. Dat mag, want het is ook een kwestie van smaak. Wat ik hieruit meeneem, is dat een foto niet alleen door mij wordt beoordeeld. Een foto krijgt pas echt betekenis als jouw klant ernaar kijkt.

In de korte presentaties komt een andere tegenstelling naar voren: die tussen bedrijf en mens. Natuurlijk ben ik als fotograaf ook ondernemer, maar voor mij begint het bij de klant met verbinding. Door te luisten kom ik erachter welke waarde ik kan leveren. Alles wat ik doe, moet daaraan bijdragen.

Bewuste keuzes maken

De presentatie van Jason Vinson liet zien hoe ver je kunt gaan in creativiteit. Steeds opnieuw iets unieks maken, zelfs op dezelfde locatie. Het is indrukwekkend om te zien, maar tegelijk voel ik dat mijn focus anders is. Niet in het steeds opnieuw bedenken van iets nieuws, maar in het herkennen van wat er al is. In wat zich vanzelf aandient, zonder dat ik het hoef te sturen. Creativiteit speelt daarin een rol, maar het is geen doel op zich.

Waar het echt om draait

Het verhaal van Frederica Ariemma blijft hangen. Misschien nog wel meer omdat het op dit moment dichtbij komt. Wij verwachten samen een kindje. En net als Frederica zetten wij ons werk vaak op één.

Haar verhaal confronteert daarin. Pas toen ze besefte dat ze haar kinderwens niet eindeloos kon uitstellen, is ze (ook) op latere leeftijd zwanger geraakt. Tot 7 maanden is ze volop aan het werk gebleven, zonder enige compromis. Totdat ze werd opgenomen in het ziekenhuis. Ze kon geen bruiloften meer fotograferen. Dat viel haar zwaar.

Twee weken na de bevalling belande ze op de intensive care en mocht haar zoontje niet zien. Pas na vier weken kon ze hem weer vasthouden en knuffelen. Inmiddels is nog een aantal keer opgenomen geweest en heeft ze een pacemaker. Haar prioriteiten in het leven zijn geheel verschoven en zet haar gezondheid, gezin, familie en vrienden nu nummer één.

Dit verhaal kwam goed bij ons binnen door iets wat we zelf ook hebben meegemaakt. Het plotselinge overlijden van mijn schoonvader, de vader van Marieke, was ook iets waar we niet op voorbereid waren. Alles stond op dat moment stil. Juist op zulke momenten merk je wat er overblijft. Kort daarvoor had Marieke nog foto’s gemaakt van haar vader en moeder. Samen, en apart. Zonder dat iemand wist hoe waardevol die beelden zo snel zouden worden.

Dat besef blijft. Fotografie is belangrijk. Maar nooit belangrijker dan het leven zelf. Foto’s van het leven zijn ondersteunend. Ze helpen herinneren, terugkijken, vasthouden wat er was. En juist daarom zijn ze van grote waarde.

Voor mij betekent dat ook dat ik niet alleen fotografeer wat mooi is, maar ook wat betekenis heeft. Wat later nog gevoeld kan worden.

Ook dit moment wilden we vastleggen

Na de conferentie blijven we nog een paar dagen in Florence om samen te zijn. Om de stad te ontdekken, te fotograferen en herinneringen te maken. Juist omdat deze periode voor ons bijzonder is, hebben we een collega gevraagd om foto’s van ons samen te maken. Niet alleen als herinnering aan deze reis, maar juist vanwege de fase waarin we nu zitten. Een periode waarin er iets nieuws begint. En ook daarin merk ik weer waarom fotografie waarde heeft. Niet alleen voor anderen, maar ook voor onszelf.