In drie dagen tijd werd onze zoon Luuk geboren en overleed mijn vader. Twee gebeurtenissen die vanaf nu voor altijd met elkaar verbonden zijn. Over die dagen, mijn plek als vader én als zoon en hoe het leven soms alles tegelijk laat gebeuren.
Op 13 augustus om 19.26 uur werd onze zoon Luuk geboren. Drie dagen later, op 16 augustus, overleed mijn vader Bert. Precies op de dag waarop Marieke van Luuk was uitgerekend. Twee gebeurtenissen die bijna niet verder uit elkaar kunnen liggen en die voor mij vanaf nu toch altijd met elkaar verbonden zullen zijn.
Negen maanden lang wisten we dat Luuk zou komen. We zagen hem groeien in Mariekes buik, maakten plannen voor zijn komst en natuurlijk maakte ik foto’s. Van die maanden heb ik het album Voordat je er was gemaakt. Inmiddels is het een prachtig koffietafelboek geworden, besteld bij mijn albumleverancier en wat mij betreft echt een showstuk. Een tastbare herinnering aan een periode waarin we enorm naar iemand uitkeken die we eigenlijk nog helemaal niet kenden.
Dat laatste vond ik tijdens de zwangerschap soms best bijzonder. Mensen zeiden weleens dat je al onvoorwaardelijk van je kind houdt terwijl het nog in de buik zit, maar zo voelde dat voor mij niet. Ik keek enorm naar Luuk uit en was nieuwsgierig naar hem, maar wilde hem ook eerst ontmoeten. Hem vasthouden, naar hem kijken en langzaam ontdekken wie hij is. Op 13 augustus was het eindelijk zover en begon dat ontdekken daadwerkelijk.
Ik was natuurlijk al vader. Estelle en Nadine hebben mij jaren geleden al vader gemaakt. Maar Luuk is het kindje van Marieke en mij samen en daarmee heeft zijn komst een bijzondere extra dimensie aan ons huwelijk toegevoegd. Onze eerste dagen met hem stonden in het teken van voeden, verschonen, weinig slaap en vooral wennen aan dat kleine mensje dat ineens bij ons hoorde.
Drie dagen later veranderde ons leven opnieuw. Op 16 augustus overleed mijn vader. Ik heb me nauwelijks kunnen voorbereiden op het moment dat hij er echt niet meer zou zijn. We zaten nog midden in die eerste dagen met Luuk en ineens moest er ook een afscheid worden voorbereid. Er moesten keuzes worden gemaakt en dingen worden geregeld, terwijl thuis onze zoon van drie dagen oud lag.
Ik heb daarin vooral op mijn gevoel vertrouwd. En dat gevoel zei dat ik bij Marieke en Luuk wilde zijn. Natuurlijk was ik betrokken bij het afscheid van mijn vader, maar ik heb mezelf niet volledig gestort op alles wat er geregeld en besloten moest worden. Mijn moeder, zusje en zwager gaven mij daar alle ruimte en begrip voor. Daardoor kon ik een deel loslaten en thuis zijn, op een plek waar ik op dat moment ook heel hard nodig was. Niet alles rondom het afscheid zou ik zelf precies zo hebben gedaan, maar ik respecteer de keuzes die zijn gemaakt. Ik had immers zelf gekozen om niet overal bovenop te zitten.
Mijn vader heeft Luuk nooit levend kunnen ontmoeten. Dat blijft een vreemde gedachte. Er is geen moment geweest waarop hij zijn kleinzoon kon vasthouden en er bestaat dus ook geen foto waarop ik later kan zien hoe hij naar hem keek. Juist die blik had ik graag willen zien. Mijn vader was geen man van heel veel woorden. Hij keek, luisterde en observeerde. Wanneer hij iets fantastisch vond, hoefde hij dat niet altijd uit te spreken. Vaak kon je het gewoon aan hem zien. Ik denk dat ik precies zo’n blik had gezien als hij Luuk had kunnen vasthouden.
Een paar dagen na zijn overlijden zijn Marieke, Luuk en ik daarom samen naar het rouwcentrum gegaan. Mijn vader lag daar opgebaard en we namen Luuk mee. Natuurlijk was het niet de ontmoeting waarop we hadden gehoopt. Mijn vader kon zijn kleinzoon niet meer zien of vasthouden en Luuk zal zich er later niets van herinneren. Toch was het voor ons heel waardevol om daar met z’n drieën te zijn en ze, hoe wrang de omstandigheden ook waren, toch even bij elkaar te brengen.
Als ik terugkijk op die dagen, is dat misschien wel het beeld dat het beste samenvat hoe het voor mij voelde. Mijn vader aan het einde van zijn leven en onze zoon helemaal aan het begin van het zijne. Ik daar tussenin, als zoon en als vader. Verdriet om iemand die er niet meer is en tegelijkertijd geluk om iemand die er net bij is gekomen.
Het leven bleek zich niets aan te trekken van de volgorde waarin ik die gebeurtenissen misschien liever had beleefd. Ze gebeurden tegelijk en zullen daardoor voor mij altijd met elkaar verbonden blijven.
Drie dagen in augustus waarin ik vader was van een pasgeboren zoon en afscheid moest nemen als zoon van mijn vader.